VB12

Waarom wordt deze test uitgevoerd?

Bij deze test wordt het totale vitamine B12 gehalte in het bloed bepaald. Vitamine B12 en foliumzuur worden vaak samen aangevraagd door de arts.

Een tekort aan vitamine B12 kan aanleiding geven tot bloedarmoede.

Een vitamine B12 tekort kan naast bloedarmoede, ook ernstige neurologische problemen tot gevolg hebben, alsook een te weinig aantal witte bloedcellen (leukopenie) en een daling van het aantal bloedplaatjes (trombocytopenie).

Bij vermoeden of vaststelling van macrocytaire anemie (‘bloedarmoede met te grote rode bloedcellen’) of neuropathische klachten (‘zenuwpijn’) zal de arts aan de hand van een vitamine B12 bepaling onderzoeken of een vitamine B12 tekort aan de basis ligt van uw klachten.

Verder kan de arts ook het vitamine B12 gehalte bepalen om het effect van een vitamine B12 kuur te gaan evalueren. Andere verwante testen die in kader hiervan ook gebruikt worden zijn de methylmalonzuur- en homocysteïne test.

Ondervoeding (bvb. ten gevolge van overmatig alcoholgebruik) en darmproblemen (bvb. de ziekte van Crohn en glutenovergevoeligheid) kunnen andere redenen zijn om het vitamine B12 gehalte te bepalen in het bloed.

Wat is de betekenis van het resultaat?

Daling:

  • Vitamine B12 gebrek

§  < te weinig inname, bvb. door een dieet

§  < onvoldoende opname (malabsorptie), bvb. maag- en darmziekten (coeliakie, Crohn), door maagoperatie, maaginfectie of door te weinig aanmaak van maagzuur

§  < te weinig intrinsieke factor (IF) aanwezig in de maag, of door een auto-immuunziekte

  • Hogere nood aan Vit B12, bvb. bij zwangerschap
  • Tekort aan bepaalde soort witte bloedcellen (‘neutropenie’)
  • Tekort aan folaat
  • Overmatig gebruik van alcohol
  • Bepaalde geneesmiddelen
  • Zeldzame genetische aandoeningen

 

Verhoging:

  • Inname van supplementen (vitaminen)
  • Teveel aan witte bloedcellen (‘hyperleukocytose’), bvb. bij sommige bloedziekten

 

Wetenschappelijke achtergrond

Vitamine B12, ook wel cobalamine genoemd, maakt, net zoals foliumzuur, deel uit van de groep van de B-vitamines. Vitamine B12 wordt in het bloed gebonden aan transcobalamine en haptocorrine. Slechts de fractie vitamine B12 gebonden aan transcobalamine is effectief werkzaam in het lichaam en wordt getransfereerd naar cellen die behoefte hebben aan vitamine B12 hebben.

De functie van vitamine B12 bestaat uit de aanmaak van cellen (in het bijzonder rode bloedcellen) en diens herstel, alsook bij de DNA-synthese. Voorts heeft vitamine B12 een ondersteunende rol in het zenuwstelsel.

Vitamine B12 wordt opgenomen door de darm via de voeding. De dagelijkse behoefte vitamine B12 is ongeveer 0,5 microgram. Vitamine B12 zit voornamelijk vervat in dierlijke producten bvb. (rood) vlees, vis, gevogelte, melk en eieren. Tegenwoordig worden ook in veel ontbijtgranen extra vitamine B12 toegevoegd. De reserve hoeveelheid vitamine B12 wordt opgeslagen in de lever.

Absorptie van vitamine B12 vindt plaats in de darm t.h.v. het ileum. Voordat opname kan plaatsvinden, moet vitamine B12 vooreerst gebonden worden aan intrinsieke factor -IF- (aangemaakt door de pariëtale cellen in de maag), dit ter hoogte van de maag.

Een vitamine B12 gebrek kan de oorzaak zijn van een bloedarmoede, in het bijzonder een macrocytaire megaloblastaire anemie (‘te grote rode bloedcellen’). Tevens kan het aanleiding tot aantasting van de zenuwen en neurologische symptomen (bvb. paresthesieën of gevoelloosheid in de extremiteiten) tot gevolg hebben.

Bij pernicieuze anemie zijn antistoffen aanwezig tegen intrinsieke factor, waardoor de binding tussen vitamine B12 en IF geïnhibeerd wordt, met als gevolg dat vitamine B12 onvoldoende kan geabsorbeerd worden in het ileum