Moleculaire detectiemethode voor gonokokken

Neisseria gonorrhoeae, de veroorzaker van gonorroe, is een moeilijk beestje. Deze bacterie is heel gevoelig aan temperatuurschommelingen, de zuurtegraad van zijn omgeving en aan droogte. Daarom zijn de transportcondities van het staal heel belangrijk wanneer diagnostiek berust op bacteriologische kweek. Staaltransport is echter veel minder kritisch wanneer de detectie van Neisseria gonorrhoeae gebeurt op DNA-niveau. Sinds enkele jaren wordt in Labo Maenhout deze bacterie moleculair opgespoord.

Het aantal gevallen van gonorroe in Vlaanderen stijgt immers jaarlijks en daarenboven wordt ook een toenemende antibioticaresistentie waargenomen. De detectie gebeurt door middel van real time PCR, waarbij een exponentiële vermenigvuldiging van een specifiek stukje DNA van de targetgenen plaatsvindt. Deze techniek is heel gevoelig en heel specifiek maar is wel onderhevig aan mutaties in het doelwit DNA. Bij elke celdeling in de natuur worden er fouten gemaakt bij het overschrijven van het DNA en ontstaan er mutaties. Indien deze mutaties ontstaan in het stukje DNA dat we opsporen, zou dit kunnen leiden tot vals-negatieve resultaten.

De moleculaire detectie van Neisseria gonorrhoeae wordt steeds samen met de detectie van Chlamydia trachomatis uitgevoerd. Beide verwekkers van SOA’s komen geregeld samen voor en behandeling van beiden is dan ook noodzakelijk. De analyse kan uitgevoerd worden op een genitale wisser bij de vrouw en op een urethrale wisser of een eerste portie urine bij de man.